9 Temmuz 2018, Pazartesi, Tire…

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Hayatta bazı insanlar var dostlar; isimleri anıldığında akla önce yüzleri değil, hissettirdikleri gelir. Çünkü onlar yalnızca yaşamaz, dokundukları her kalpte iz bırakırlar.

9 Temmuz 2018, Pazartesi, Tire…

Kent yine ılık ılık esen rüzgâra ve kavurucu sıcaklara teslim olmuş. Bahçekahve’den bir sela sesi yükseliyor ve yürekleri dağlıyor. “Terzi Turgut Akıner’in eşi, Ayfer Zenginol, Handan Sayen ve Mahmut Akıner’in anneleri” derken daha hoca selada, torunlarını isim isim söyleyip de kimisinin anneannesi, kimisinin babaannesi olduğunu söylemeden yüreklere köz düşüyor.

Demek, sen de ha; sen de ayrılıp gittin ha aramızdan Saime Yenge. Yeryüzü meleğiydin ya, uçup gittin göklere. Benim biraz daha çocukluğum gitti böylece…

9 Temmuz 2018, bir hafta başı, sıradan bir gündü ama sıradan, sade, sade ve sıradan olduğu için güzel olan bir yürek ayrıldı aramızdan. Saime Yenge…

O gün sadece Saime yengemi değil, çocukluğumun en sıcak köşelerinden birini, eski bayramların samimiyetini, iyi insan olmanın faziletini ve karşılıksız sevginin en güzel örneklerinden birini de uğurladım.

Yıllar geçtikçe insanın hafızasında birçok ayrıntı silinir ya; fakat bazı insanların gülümsemesi hiç eksilmez. Saime yengemi düşündüğümde aklıma önce yüzündeki huzur dolu tebessüm geliyor. Ardından balkonunu süsleyen çiçekler, özenle koruduğu evi, mis gibi kokan yemekleri ve çocukluğumuzun o unutulmaz günleri…

Çünkü O, yaşadığı her yere sevgisini işleyen insanlardandı. Evinin kapısı kadar gönlü de herkese açıktı.

Bugün modern dünyanın en büyük eksikliği belki de sevgiyi bu kadar cömertçe dağıtabilen insanların azalması. Oysa Saime yengem, sevginin en güçlü dil olduğunu yaşayarak anlatırdı. Bir çocuğun başını okşamanın, bir komşunun derdini dinlemenin, sofraya bir tabak fazla koymanın ne kadar kıymetli olduğunu bize hiç nasihat etmeden öğretti. Çünkü O’nun hayatındaki en büyük öğretmen; sözler değil, davranışlarıydı.

Çocukluğumuzun en güzel hatıralarında O’nun mutlaka bir izi vardır. Bayram sabahlarında, aile sofralarında, sıcak yaz akşamlarında, mutfaktan yükselen yemek kokularında, bahçedeki çiçeklerde…

İnsan bazen geçmişi bir fotoğraf karesinde değil, bir kokuda, bir tatta ya da bir gülümsemede bulur. Saime yengem de bizim hafızamızda tam böyle yaşıyor. O’nu hatırladıkça yalnızca bir insanı değil, eski zamanların zarafetini ve samimiyetini de özlüyorum.

O’nun en büyük zenginliği malı mülkü değil, dokunduğu insanlardı. Sıkışan kapısını çalardı, dertlenen omzunda teselli bulurdu, çocuklar yanında kendilerini güvende hissederdi.

Kimi için anneydi, kimi için abla, kimi için sırdaş. Herkes için ise güven veren, huzur veren bir limandı. Gitti de Saime Yengem, ne diyorum size; çevresindeki herkes bir eksildi.

Aradan yıllar yıllaar geçti. Takvimler değişti, mevsimler birbirini kovaladı. Ama bazı yokluklar zamanla hafiflemez. Çünkü sevgiyle kurulan bağlar ölümle kopmaz; sadece görünmez olur.

Bugün hâlâ O’nun yaptığı bir yemeği görünce, sevdiği çiçeklere rastlayınca ya da eski bayramlardan söz açılınca; içimde tarifsiz bir özlem beliriyor.

Ahh be Saime Yengem…

Bu özlem, aslında bana, bize bıraktığı sevginin hâlâ yaşamaya devam ettiğinin en güzel kanıtı…

İnsan ömrü sınırlı ama iyilik ölümsüz. Saime Yengem de geride bıraktığı iyilikleri, gülen yüzü, şefkati ve sevgisiyle yaşamaya devam ediyor.

Bazı insanlar mezar taşlarına isimlerini yazdırır, bazıları ise kalplere…

O, kalplere yazılanlardandı. Ne çok kalbin en güzel yerinde adı vardır, kim bilir?

Benim için her yıl 9 Temmuz tarihi dostlar, yalnızca bir vefat tarihi değil; sevginin, fedakârlığın ve güzel bir ömrün saygıyla hatırlandığı bir gün. Ve sonsuza kadar böyle kalmaya da devam edecek.

Ruhun şad olsun Saime Yengem. Olduğun yer zaten cennet…

Dilerim; O’nu tanıma bahtiyarlığı yaşayan herkesin yüreğinde bıraktığı sevgi, nesiller boyunca yaşamaya devam edecek…

BAHA AKINER