M U T

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

M U T

Tarihte ilk defa bulmacalarda, Mersin’in bir ilçesi diye çıkar karşımıza. Boyabatlılar hariç herkes kolayca bilir. Her ne kadar başkente giden yolun Mut’tan Sartavul’u devirerek gittiğini bilseler de, Mut’lular mutlu olmanın Mut’tan geçmediğini bilerek yaşarlar. Mutsuzluğun, ustalıkla üç harfin içine gizlendiği bir diyar tarih boyunca görülmemiştir.

Osmanlı da bir ucunu Mavga Kalesine saklamıştı. Bunu bir Kozlar yaylası bilir, bir Dağpazarı, bir de ben bilirim. Cemi cümlesi Cem’in etrafında cem olcaktı hani? Noldu? İbrişim kuşaklı Cem Sultan’ın Mavga Kalesinden derdest edilişini cümle mutlu seyreyledi. Karamanoğlu Kasım Karaekşi’de konuk etti. İyi de omuz verdi emme. Bayezit; Cem’e Sartavul’da galebe çaldı.

Ayvası güzde kalmış adamların ahkam kestiği kahveler güze doğru seyrekleşir. Kaysılar çiçek açtımıydı memleketin her yerinden pavyon kadınları Mut’a sökün ederler. Hurçlarında envai çeşit burç yıldızıyla. Gencecik de olur bazıları, ama siz güzle göz göze gelirsiniz yüzlerinde.

Zalimden kaçtıklarından mıdır? Tanrının koltuğuna sığınmak için midir? Kartal yuvasında tüysüz yavrular gibi çokuşmuşlar bir zamanlar Alahan kilisesine zamanın muteber müminleri. Direngen bir inanç damarı vardır bu dağlı çocukların. Mutlulukları tartışılsa da vicdanlıdırlar.

Mut’a Sarıaydın’dan da yol gider. Yüz akı gibi akan bir yol. Gider büküle büküle. Sarıaydın bir esiğin içidir. Silifke’ye daha ırak, Mara’ya yakın. Mara dedim de geçmeyeyim. Yetmişli yıllar. Devlette hafıza hastalığının nüks ettiği seneler. Devlet kafası yörük hafızasıyla çarpışmaya kalkıştı. Mara’nın adını Kırobası koydu. Devlet Kırobası dedi, sahici oba sahibi yörük, Mara dedi. Sonunda devlet yörüğü yoramadı. Mara adını geri verdi. Derler ki Aydınlı Yörüklerinin bir bölüğü, kul zulmünden kaçmak için mi? Yoksa yaradana küstüklerinden mi? Allahın da yüz yılda bir görebileceği bu Sarıaydın çukurunu yurt edinmiştir. Biraz Ermeneksidir. Kayalara konmuş ak kartal suretlidir evleri. Sabırsız bir sakinlik içinde yaşarlar. Gençleri ve motorları terlidir her daim.

Yeniden Mut’a dönersem. Mutlular’ın çoğu hakiki mutludur. Her elini attığında peyniri, kavunu, zeytini, rakısı bulunan bir Mut’lu Mutlu olmak için daha başka ne isteyebilir ki? Keremine şükür der, yürür.

OSMAN YILMAZ