Başkalarının Onayı İçin Harcanan Yıllar….

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Başkalarının Onayı İçin Harcanan Yıllar….

Hayat insanı bir “proje” ya da “ürün” gibi konumlandırıyor; her an bir şeyler başarmak, üretmek, en iyisini yapmak ve bunu bir vitrinde sergilemek zorundaymışız gibi bir baskı yaratıyor.iş hayatı, hatta günlük ilişkiler bile bazen birer rol paylaşımına dönüştü. Öyle bir hale geldik ki; başkalarını ikna etmek isterken, en çok kendi içimizdeki sese sağır oluyoruz ve en büyük yalanı yine kendimize söylüyoruz. Kendi gerçeğimizden uzaklaştıkça da samimiyet kendiliğinden buharlaşıp gidiyor.
Başkalarının beklentilerini, kurallarını veya beğenilerini karşılamak için harcanan o büyük çaba, insanın kendi bastırmasına, zamanla da tamamen duyamaz hale gelmesine yol açıyor. Sürekli dışarıya odaklanınca, içerideki pusula da bozuluyor.
Genellikle o ses ilk olarak insanın kendi içinde yarattığı küçük bir huzursuzlukla, hafif bir sıkışma hissiyle kendini belli eder. Dışarıdan her şey yolunda görünür, belki bir ortama uyum sağlanmış, kimse kırılmamıştır; ama o an içeride bir şeylerin eksik ya da eğreti durduğu hissiyle baş başa kalırsınız.
​Çoğu zaman bu fark ediş anı, kalabalık bir ortamdan çıkıp eve gelindiğinde, kapı kapatılıp tam sessizlik sağlandığı o ilk saniyede düşer insanın zihnine. Ya da sabah uyanıp “Ben ne için bu kadar çabalıyorum?” sorusunun zihne sızdığı o loş anlarda…
Dışarıdaki onca rolün, kalabalığın ve koşuşturmacanın arasında insanın en çok sığınması, en çok “kendisi” olması gereken yerdir oysa aile ortamı… Ama ironik bir şekilde, en çok maske takmak zorunda kaldığımız ya da kendimizden ödün verdiğimiz yer de orası olabiliyor.
​Yılların getirdiği roller, “öyle olması beklenilen” kalıplar, kırılmasın diye yutulan sözler derken, insan kendi evinde, en yakınlarının yanında bile yabancılaşabiliyor.
İnsanın en güvendiği dağlara kar yağması gibi bir şey bu… Aile, hayatın fırtınalarından kaçıp sığınılan bir liman olması gerekirken, arkadan çevrilen işlerin, dönen dolapların merkezi haline geldiğinde duyulan o hayal kırıklığı kelimelerle tarif edilemeyecek kadar ağır olur.
​Dışarıdaki insanlardan gelebilecek kötülükler bir şekilde savuşturulur ya da onlara karşı bir zırh kuşanılır; ama konu aile olunca insanın ne zırhı kalıyor ne de savunması. Çünkü orada vuranlar yabancılar değil, en yakınınızdakiler oluyor. Hem de insanın o sesini bastırıp, sırf “idare edeyim”, “kimse kuralı bozmasın” diyerek sustuğu zamanlarda…
​Bütün o samimiyetsizliklerin, maskelerin ve arkadan yürütülen işlerin farkına vardığınızda, insanın içinde bir şeylerin kırılıp döküldüğünü hissediyorsunuz. Bu yükü taşımak zorunda kalmak eminim çok yorucu oluyor
Ama o farkındalıkla yaşamak, insanı içeriden içten içe kemiren çok daha büyük bir ağırlık yaratıyor, Çünkü bir kez gerçeği gördüğünüzde, artık eskisi gibi safça inanamıyor, o oynanan oyunları görmezden gelemiyorsunuz. Ama bir yandan da “aile” bağı, bilindik düzen veya atılamayan adımlar yüzünden o çemberin içinde kalmaya devam ediyorsunuz. O farkındalıkla o çarkın içinde dönmek insanı iki kat daha yoruyor.
Perdenin arkasında başka bir gerçek, başka bir insan duruyor ama sahne ışıkları altında o ezberlenmiş rolleri eksiksiz oynamak bekleniyor. “Ayıp olur”, “ne derler” kaygılarıyla örülü o çizgiler, insanın kendi hayatının başrolünden alınıp adeta kendi filminin figüranı haline gelmesine neden oluyor.
​Bu noktada insan bazen bağıra çağıra masayı devirmek istiyor, bazen de sadece derin bir sessizliğe gömülüp hiç konuşmamayı seçiyor.

GÖKSEL GÜNGÖRDÜ