Hayatımı Yaşamadım…

Durup kendi sesimi duymaya ihtiyacım var. Yani beynimin sesine…

Yitirilmiş zamanın benden öylece uzaklaşıp gitmesini görecek kadar yüreğim açık.

Ama dayanacak bir kalbim, bir yaşım, bir gözyaşım bir de ben varım. Ve başka yüklemelerle evrensel cesaretim kırılmaya çalışılıyor.

Şimdi kalkıp suskunluğu mu, övmem bekleniyor?

Suskunluk susamışlık değil midir dostum?

İnsan önce kendine demokrat bir lider olmalıdır.

Zira sonra taşan bir insanlığa, işte o vakit su olunur.

Aksi halde ne çölde bir kum olur insan, ne de çölün kendisi.

Ve ben kimdim, kimin için bunca boşlukları kucaklıyordum?

Artık “Her neyse”

Artık yeter! Demenin dönüm noktasına değil, bir bitişine ihtiyacım var. Ama keşke, keşke diye bir ses, evet yükselen ve yüksek bir ses gelip beni kucaklasa!

Fakat bu da benden münezzehtir maalesef.

Ay’ın yıldızlarla birleştiği ve daha sonra yere çakılacağı bir gün olacakmış;

Rüyada gezinen ruhum öyle dedi bana…

Ey dünya!

Gözyaşlarıma biraz sargı bezi rica etsem!

Kanıyor ve hiç durmuyor,

Yoğun bir dalga yüklenmiş

Ey insanlık!

Biraz adalet verir misiniz? Ama en sağlamından ve kalkanlar kadar da sağlam?

Ya da biraz neşeli bir gözyaşı; görüyorsunuz vazgeçemediğim bir gerçek.

Desenize yavaş yavaş, ardımdan mecburiyetimin de şehri yıkıldı o zaman?

O halde ezelim de geldi ve geçti ebediyen sessizleşerek benden. Bu başka bir durum, her anı güncel ve gündem olmayan. Bu başlamış ama sonulmayan, bitmeyen bir çıplaklık.

Kibirin gücü kadar dahi olamadım. Yazık ki, güç kudretli bir çınar olamadı.

Olamadı tabii, tabipler bile çare bulamadı;

O günün tekrarı olan bugün ise, hep aynı insanın biyografisini yazıp çizmekte.

Bence o eşi benzeri olmayan adi bir katil!

Serap KUŞTİMUR

---

Yazarın diğer yazıları;

• Ben varım yanında, yalnız değilsin…

---

Ben varım yanında, yalnız değilsin…

Hiç kimse akıllı birinden daha yalnız değildir.

Zira akıl beraberinde bilmeyi getiriyor, derin düşünmeyi, düşünce üretmeyi.

Fark ettiği için konumlanır ve konumlandığı için de yalnızlaşır.

Lakin bütün bilinenler şartlı refleksler şeklinde, günümüz sistem dairesinde gelişiyor.

Kalabalıkta yalnızlaşmak, evde koltuğa kurulurken elimize aldığımız kumandayla başlayan bir süreci tetikliyor.

Kendisiyle konuşabilen her deli sosyaldir ama insanlardan kendisiyle konuşacak zamanı kalmamış olanlarımız da yalnızdır.

Bu yüzden yalnızlaşmak bir kader değil; bir program olarak ortaya çıkıyor.

Sosyal olmanın bilgi kirliliğinin nasıl bir hızla yayıldığını ve yaygınlaştırıldığını ekranlardan, gazete sayfalarından, internet ve daha aklınıza gelebilecek diğer araçlardan fazlasıyla görüyoruz.

Böylesine bir kirliliğin ve yönlendirmenin içinde devinirken haliyle sıkıntılar çekeceğimiz kaçınılmazdır.

 “Herkesin okuma öğrenebilmesi zamanla, yalnız yazmayı değil, düşünmeyi de bozuyor” Yoksa herkesin artık her bilgiye rahatlıkla ulaşabilmesinin kolay tüketiciliğini mi imlemek istiyor.

Şüphesiz ki günümüzde artık her şey anında tüketilmek için üretilir hale geldi.

Bu yüzden bilginin derin ve kalıcı olanını talep eden sayısı da azdır.

İnsani değer ve değer yargılarının sıfırlanması, bunların yerini ne iduğu belirsiz kırıntılarla doldurulmaya çalışılması, insanları ben merkezli davranışlar sergilemeye ve kendi kozasında devinmeye itmiştir.

Günübirlik yaşam şekillerinin oluşturulması, sabah moda olanın, akşama doğru demode olması, sağlıksız ilişkiler zincirinin birbirini takip etmesi, insanı yalnızlığa ve güvensizliğe itmiştir.

Ancak üretmek için yalnız kalmaya ne kadar zaman gerekiyorsa, sağlıklı yaşamak içinde o kadar sosyalleşmek gerektiğini de unutmamalıyız.

Bildiğimiz anlamda yalnızlaşmak; sıra dışı bir değersizlik içinde olmaktan ileri gelir.

Her kese ve her şeye rağmen yalnızlaşmak olanaklı değil, hele hele yazıyorsanız.

Bu olanaklı hale geldiği vakit bir bedeli de göze almak gerekecektir. 

Bu da bana hep insani olmanın dışında ve olağanüstü bir vaziyetin tezahürü olarak görünmüştür.

Serap KUŞTİMUR

---