Güneşe Gülümseyen Yüzler…

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

Güneşe Gülümseyen Yüzler…
Papatya toplayan birine etraftaki kötülüğü anlatamazsın Toprağın bağrında,Taşların inadına açan, Güneşin küçük aynası.

Seviyor, sevmiyor mu? Sen hep sevgisin.

Sevgiyi Kalbinde yaşatan birine dış dünyanın karanlığını, kötülüklerini anlatmak zordur. Onlar, dünyayı kendi içlerindeki güzellikler penceresinden görmeyi tercih ederler. Fakat bu naif bakış açısı dış dünyanın acı gerçeklerini yok etmese de, onlara umut ve güven verir.

Hayattaki güzel şeylerin değerini bilmelerini sağlayan bu duruş, çoğumuzun unuttuğu bir zenginliktir. Sizin bu konudaki düşünceleriniz neler, bu hassasiyet size neler düşündürüyor?Belki de doğrusu, ona kötülüğü anlatmak değil, o insanın dünyadaki o nadir güzellikleri korumasına izin vermektir.

Bu zarif Papatyaların sessiz ve masum durduklarına bakmayın, her gün kırda bayırda şahit oldukları düşünülürse muhtemelen söyleyecek çok sözleri olurdu. Eğer bir papatyanın dili olsaydı, ruh haline göre muhtemelen şunları fısıldardı:”Yahu şu ‘seviyor, sevmiyor’ falından gerçekten bıktım! Sevip sevmediğini bana değil, gidip kendisine sorsanız ya? Her aşk acısının faturası neden hep benim canım yapraklarıma kesiliyor? Koparmadan sevin lütfen!”Sence senin etrafındaki bir papatya bugün konuşsaydı sana ne söylerdi; sitem mi ederdi, yoksa bilgece bir tavsiye mi verirdi? yaklaşım hakkında konuşmak Narin ve kırılgan görünüşünün ardında, kırların zorlu şartlarına karşı büyük bir mücadele verir. Rüzgarın onu savurma arzusu ile toprağa tutunma çabası arasında sessiz bir direniş yaşar.

Kırlarda açan her papatya, sessiz bir gözlemcidir. Doğanın saflığını korumaya çalışırken, etrafından gelip geçen insanların karmaşasına, yarım kalmış hikayelerine ve saklanan gerçeklerine tanıklık eder.”Papatyalar, insanların kendi yalanlarını temize çekmek için kopardığı en masum doğa doğrularıdır belki de. Bu sessiz

…bazen sessiz bir koruma içgüdüsü, bazen de kırılmaktan korkan bir kalbin sakladığı görünmez gerçekler yatar. İnsan en saf yanını ortaya koyarken, o örtünün ardında genellikle dünyadan gizlemeye çalıştığı derin bir hassasiyet ya da söylenmemiş sessiz cümleler taşır…Dokunsan dökülecek bir yaprak gibi,Gerçeği örten o şeffaf tül.

Bazen sadece korumak için sevgiyi, Kendi beyazına küser en saf haliyle papatya…

GÖKSEL GÜNGÖRDÜ