0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Hayallerin Bittiği Yerde

Bazı insanlar vardır, öldükten sonra da hayatımızdan çıkmazlar. Şarkılarıyla, şiirleriyle, bazen de yıllar önce okuduğumuz bir dizeyle yeniden karşımıza çıkarlar. Aradan ne kadar zaman geçerse geçsin, bir yerlerde yaşamaya devam ederler.

4 Kasım’da Ümit Yaşar Oğuzcan‘ı, bugün ise Timur Selçuk‘u anıyoruz. Ölüm günleri arasında yalnızca iki gün, ölüm yılları arasında ise 36 yıl var. İkisini birbirine bağlayan şey ise zamandan çok daha kalıcı: Şiir ve müzik.

Tarsus’ta doğan Ümit Yaşar, aşkı, ayrılığı, yalnızlığı ve hüznü kelimelere dönüştürdü. Timur Selçuk ise o kelimelere ses verdi. Birinin kaleminden çıkan acı, diğerinin piyanosunda başka bir hayata kavuştu. Şairin dizeleri, bestecinin yorumuyla yalnızca okunmadı, yaşandı.

İkisinin hayatında da baba-oğul ilişkilerinin ayrı bir yeri vardı. Timur Selçuk, Türk müziğinin büyük ustalarından Münir Nurettin Selçuk’un oğluydu. Babasından yalnızca bir soyadı değil, müziğe duyulan derin bir bağlılık miras aldı. Ama o kendi yolunu, kendi sesini buldu.

Ümit Yaşar’ın hikâyesinde ise baba-oğul ilişkisi çok daha trajik bir yerden geçiyordu. Oğlu Vedat’ı genç yaşta kaybetmesi, hayatı boyunca biriktirdiği acıların en büyüğü oldu. Belki de, insanın evladından önce ölmesi gerektiğini düşündüren en ağır hikâyelerden biriydi bu.

Ümit Yaşar’ın hafızalara kazınan bir dizesi var:

 “Beni hayallerimin bittiği yere asın.”

Ne kadar çarpıcı bir ifade! İnsan bazen hayallerinin bitmesinden değil, onları gerçekleştirecek zamanın elinden alınmasından korkar.

Bugün ikisini birlikte anarken bir kez daha düşünüyorum: İnsan geride ne bırakıyor? Bir baba oğluna müziği, bir şair de başka bir sanatçıya şiirlerini emanet ediyor. Ama asıl miras, bunların yıllar sonra bile başkalarının hayatına dokunabilmesi.

Belki de ölüm dediğimiz şey, insanın sesinin kesilmesi değil; başkasının sesinde yaşamaya devam etmesidir.

Ölüm belki insanın sesini kesiyor ama söylediklerini susturamıyor.

Ümit Yaşar’ın dizeleri, Timur Selçuk’un besteleriyle hâlâ bizimle. Onları dinlerken yalnızca geçmişi hatırlamıyoruz. Bir zamanlar kurduğumuz, belki de çoktan unuttuğumuzu sandığımız hayallerimizle de yeniden karşılaşıyoruz.