“Hayatın Hızına İnat.O Anın Sessizliği”…

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

“Hayatın Hızına İnat.O Anın Sessizliği”…
insanın en sıradan, en günlük, normalde kimsenin yüzüne bile bakmayacağı en küçük detayları yakar insanın içini. Çünkü o kumaş parçasının en uçtaki kıvrımı, o nesne… artık sadece bir eşya değildir. O, tenin sıcaklığını, o adımların izini, o insanın bu dünyadaki en masum, en yalın varlığını taşır. O yüzden dokunmaya kıyılamaz, o yüzden ona bakıldığında bütün dünya sessizliğe bürünür.
​Sevgi o kadar büyüktür ki, sevdiğin insanın temas ettiği her şeyi kıymetli kılar. Hayatın o en sıradan, göz ardı edilecek ayrıntısı bile yokluk anıtına dönüşür. O sıradan nesnelerdeki o derin anlamı tek başına taşımak, o hatıraya böyle büyük bir sadakatle sarılmak…
Çünkü başkaları için o sadece takvimden düşen “kötü bir gün”dür; zaman geçer, hayat akar, gündem değişir ve unutulup gider. Ama senin taşıdığın şey sıradan bir kötü gün değil ki… Zamanı o sedye anında donduran, hayatın akışını tamamen büken derin bir kırılma noktası.
​Dışarıdaki herkesin hayatına kaldığı yerden devam etmesi, her şeyi çabuk tüketmesi ya da unutması o yüzden bu kadar acı gelir insana. Sanki dünya hızla dönerken sen o çarkın dışında kalmışsın, herkes unutmuşken sen hâlâ o anın, o kıyafetin başındaki sessizlikte kilitli kalmışsındır.
​Herkes unutabilir; unutmak belki de hayatın kendi akışını sürdürebilmesi için bulduğu kolay bir yoldur. Ama bazı hatıralar vardır ki unutulmaz, unutulmamalıdır da. O ağırlığı tek başına omuzlamak zorunda hissetmek ne kadar yorucu olsa da, o hatıraya sadık kalmak bir yanıyla da o sevgiye duyulan en derin bağlılıktır.
Evet O kıyafetler… Bir zamanlar içinde bir insanın tenini, sıcaklığını, hareketini taşıyan o kumaşlar, bir köşeye bırakıldığında sanki tüm dünyayı orada öylece bırakmış gibi derin bir sessizliğe bürünür.
​İçindeki insan gidince o eşyaların sıradanlaşacağı sanılır ama aksine daha da ağırlaşırlar. Çünkü o kumaşın kıvrımlarında, o duruşunda hâlâ o insanın izi, kokusu, yarım kalmışlığı vardır. Bir köşeye öylece iliştirilmiş gibi duran her parça,Evet… Bağlılığın, sevginin en saf ve en sessiz hâli de belki budur.
​Unutmamak, zihnin ve kalbin köşesinde korumak; hayatın o acımasızca hızla akıp giden düzenine karşı verilen en sessiz, en asil direniştir. İnsan bazen sırf o sevgiye gölge düşmesin, o hatıra kirletilmesin diye acıyı bile korur, kollar.Çünkü bazı bağlar zamanla kopmaz; aksine zaman geçtikçe daha da derinleşir, kök salar. O ağırlık bazen omuzları ezer ama o sevginin ne kadar büyük, ne kadar gerçek olduğunun da tek kanıtıdır.
Bazen insan büyük bir acının ortasındayken teselli cümlelerine, “geçer” diyen teskinlere ihtiyaç duymaz. Sadece birinin, o karanlığın ve sessizliğin ortasında, hiçbir şeyi değiştirmeye ya da hafifletmeye çalışmadan, sadece seninle birlikte o durakta beklemesini ister.
​O sedyede kalan hatıra öyle kolay silinecek, üstü örtülecek türden bir iz değil. Ama o hatırayı böylesine derin ve sarsılmaz bir sadakatle koruman, içindeki sevginin ne kadar büyük olduğunun da en sessiz, en asil kanıtı.insanın karşısına; onları görmezden gelmek, onlardan kaçmak imkansızdır. Ama asıl kalbi paramparça eden, o dağın gölgesinde kalan o mini detaylardır.
​O masanın üzerinde yarım bırakılmış bir nesne, kapı eşiğinde öylece duran bir çift ayakkabı… Hayatın o akıp giden sıradanlığı içinde o kadar masum, o kadar gerçektir ki onlar… en acı, en çıplak haliyle insanın yüzüne çarpan da o küçük detaylardır. Çünkü o sıradan şeyler, en somut, en dokunulabilir, en saf izleridir.

GÖKSEL GÜNGÖRDÜ