MEMLEKET NEREYE GİDİYOR, NE YAPACAĞIZ?

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

MEMLEKET NEREYE GİDİYOR, NE YAPACAĞIZ?

Bugün emekli geçim derdinde, işçi ay sonunu nasıl getireceğini düşünüyor, çiftçi üretmenin yükü altında eziliyor. Gençler geleceğinden kaygılı, esnaf ise dükkânını ayakta tutma mücadelesi veriyor. Toplumun farklı kesimlerinde benzer sıkıntılar yaşanırken hepimizin aklında aynı soru var: 
Memleket nereye gidiyor, bu noktaya nasıl geldik ve buradan nasıl çıkacağız?

Çarşıya, pazara baktığımızda yaşananları daha iyi görüyoruz. Vatandaş alışveriş yaparken hesabını ince ince yapıyor, kirayı ödemeye çalışan bir sonraki ayın nasıl geçeceğini düşünüyor. Elektrik, su, doğal gaz ve ulaşım giderleri aile bütçesini her geçen gün daha fazla zorluyor. 
İnsanlar lüks bir hayat değil, çalışarak geçinebilecekleri, emeklerinin karşılığını alabilecekleri insanca bir yaşam istiyor.

Bir ülkede insanlar temel ihtiyaçlarını karşılamakta zorlanıyorsa, gençler geleceğini başka ülkelerde arıyorsa, çiftçi ürettiğinden kazanamıyorsa oturup düşünmek gerekir. Çünkü sorunları görmezden gelmek, onları ortadan kaldırmaz.

Bir memleketin geleceği, insanının umuduyla ölçülür.

Vatandaşın yaşadığı sıkıntıları dile getirmesi, soru sorması ve yönetenlerden hesap sorması en doğal hakkıdır. Kamu görevi millete hizmet etmektir. İnsanlar yalnızca geçimlerini sağlamak değil, adaletin işlediğine, haklarının korunduğuna ve seslerinin duyulduğuna da inanmak istiyor.

Peki, ne yapacağız?

Öncelikle emeklinin aylığı ve çalışanın ücreti, hayat pahalılığı karşısında erimemeli. Yıllarca çalışmış, üretmiş insanlarımız emeklilik dönemlerinde geçim sıkıntısıyla baş başa bırakılmamalı. Alın terinin karşılığını almak, bir ayrıcalık değil, temel bir haktır.

Çiftçinin mazot, gübre, tohum ve sulama maliyetleri hafifletilmeli, destekler zamanında verilmeli. Üretici emeğinin karşılığını almalı ki toprağını ekmeye, üretmeye devam edebilsin. Tarımın güçlenmesi yalnızca çiftçinin değil, hepimizin geleceği açısından önem taşıyor.

Gençlerimize yalnızca öğüt vermek yetmez; onlara fırsat da sunmak gerekir. Eğitimde fırsat eşitliği sağlanmalı, işe alımlarda liyakat esas alınmalı, öğrencilerin barınma ve beslenme sorunlarına kalıcı çözümler bulunmalı. Gençler, emek verdiklerinde kendi ülkelerinde bir gelecek kurabileceklerine inanmalı.

İşçinin hakkı korunmalı, adil ücret ve güvenli çalışma koşulları sağlanmalı. Esnafın ve küçük üreticinin ayakta kalabilmesi için gerekli destekler verilmeli. Ekonominin yükü dar gelirli vatandaşın omuzlarına bırakılmamalı.

Bütün bunların yanında kamu kaynaklarının nasıl kullanıldığı açıkça ortaya konulmalı, israfın önüne geçilmeli ve görevler ehil insanlara verilmelidir. Verilen sözler kâğıt üzerinde kalmamalı; yapılan harcamalar ve alınan kararlar konusunda kamuoyuna hesap verilmelidir. Çünkü güven, sözlerle değil, uygulamayla kazanılır.

Artık vatandaş yalnızca vaat duymak değil, yapılan işin sonucunu görmek istiyor. Bunun yolu eleştiriye açık olmaktan, ortak akla değer vermekten ve yanlışların karşısında durabilmekten geçiyor. Sorunları konuşmaktan çekinmemeli, çözüm ararken birbirimizi dinlemeyi de bilmeliyiz.

İstediğimiz aslında çok açık: 
Emekli huzur içinde yaşasın, işçi hakkını alsın, çiftçi üreterek kazansın, esnaf ayakta kalsın, gençler geleceğini kendi ülkesinde kursun. Bunlar bir ayrıcalık değil, insanca yaşamın temel şartlarıdır.

Memleket nereye gidiyor, ne yapacağız?

Önce yaşanan sorunları kabul etmeli, ardından çözüm için hep birlikte sorumluluk almalıyız. Yanlış gördüğümüzü dile getirmeli, hakkımızı aramalı ve geleceğimize sahip çıkmalıyız. Sessiz kalmak yerine düşüncelerimizi ifade etmeli, umutsuzluğa kapılmak yerine daha iyi bir ülke için çaba göstermeliyiz.

Unutmayalım; bu ülkenin geleceği hepimizi ilgilendiriyor. 
Sorunlarımız farklı görünse de yarınlarımız ortak. Daha adil, daha huzurlu ve daha umutlu bir gelecek, hepimizin ortak sorumluluğudur.

Çünkü bu memleket hepimizin!

MEHMET OK