ANILARLA YAŞAMAK

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

ANILARLA YAŞAMAK
Son zamanlarda zihnimde anılara dalıp Hindistan yaşamımdan çıkarsamalarla yeni bir öykü-novella yazmak için veriler derlemeye çalışıyorum.

1971-75 üçbuçuk yıl Hindistan’da yaşadım. Benim ikinci vatanım. 1975 yılı Nisan ayında Phd tezimin field work etabını tamamlamak üzere karayoluyla Türkiye’ye döndüm. (Konu:Neolithic Settlement Patterns in Asia Minor). Hocamın yönlendirmesiyle bu konuyu seçmiştim. Ailede para yok, pul yok. Bitiremedim. Hindistan’a dönmedim. Halâ hayıflanırım.

Hindistan’dan karayoluyla Türkiye’ye döndüm. New Delhi – Amritsar (Golden Temple – Punjab) – Islamabad – Peshawar – Kabul (thru Khyber Pass) – Mashhad – Teheran – Doğu Beyazıd – Istanbul (21 gün sürdü).
Hep Hippy gruplarına takıldım. “D’ont make war, make love!” mottolarıydı. Ucuz yerleri biliyorlardı. Sadece bu 21 günlük seyahat bile harika bir öykü olur asĺında. Pakistan’dan

Afganistan’a, Khyber geçidinden iki yanında, açık kapı basamağında iki tüfekli asker tarafından korunan (!) her tarafı dökülen burunlu bir otobüsle geçerek girdim. Kabul sokak kebaplarının New Delhi Jama Maschid sokak kebapcılarıyla yarışacak denli iyi olduğunu söyleyebilirim.

Kabul’den Mashhad’e ve sonrasında Tahran’a vardım. Üç gün bir arkadaşımda kaldım. Otobüsle Doğu Beyazıt’tan girerek Istanbula döndüm. Saçlar omuzlara kadar, karmakarışık uzun bir sakal, üstümde griye dönmüş beyaz önü işlemeli bir kurta, iki elimin dörder parmağında yüzükler, sağ bileğimde çelik bir Sikh bileziği…

Tahran’dan otobüsün Lâleli varış yazıhane ve olası varış zamanını telefonla aileme bildirmiş, temas ederek bilgi alıp beni karşılayabileceklerini söylemiştim.

Otobüsten indim. Baktım yeğenlerim orada. Beni tanımadılar. Sırt çantamı aldım. Yanlarına gittim. “Birini mi bekliyorsunuz?” dedim…
Çılgın bir tezahürat…

İHSAN TOKSÖZ