DON RITCHIE..

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Bazı hayatlar vardır; ünle, servetle ya da makamla değil, dokundukları kalplerle büyür. Don Ritchie işte tam da böyle bir hayatın adıdır.

Sidney’de, denize bakan sıradan bir ev… Ama o evin hemen yanı başında, karanlık düşüncelerin son durağı olarak bilinen The Gap. İnsanların hayata veda etmeye geldiği bir uçurum. Çoğumuz o manzaraya bakıp iç geçirir, sonra kapımızı kapatırız. O ise kapısını açtı.

Don Ritchie’nin farkı tam burada başlar. O, hayatla ölüm arasındaki o ince çizgide durmayı seçti. Sessizce izlemek yerine yürüdü, yaklaştı, konuştu. Ne büyük sözler söyledi ne de mucizeler vadetti. Sadece insan oldu. Bazen tek cümlesi şuydu: “Gel, bir çay içelim.”

Bugünün dünyasında kulağa ne kadar basit geliyor değil mi? Ama o basitlik, bir insanın hayata tutunmasına yetti. Çünkü çoğu zaman insanlar ölmek istemez; anlaşılmak ister. Görülmek ister. Duyulmak ister. Don Ritchie bunu herkesten önce fark edenlerden biriydi.

Yıllar boyunca yüzlerce insanı o uçurumun kenarından geri çevirdi. Resmi rakamlar bir şeyler söyler, ama gerçeği kim bilebilir? Belki 100, belki 500… Belki de daha fazla. Ama aslında sayıların hiçbir önemi yok. Çünkü o, her seferinde tek bir hayat kurtardı. Tek bir insan. Tek bir hikaye.

Bizler kahramanları genelde yanlış yerde arıyoruz. Büyük sahnelerde, ışıkların altında, alkışların ortasında… Oysa gerçek kahraman bazen bir pencerenin arkasında oturur, dışarıyı izler ve bir yabancının hayatına sessizce dokunur.

Don Ritchie bize şunu hatırlatıyor:

Bir insanın hayatını değiştirmek için büyük güçlere ihtiyacın yok. Bazen bir adım atmak, bir selam vermek, bir fincan çay teklif etmek yeterlidir.

Belki de asıl mesele şu soruda gizli:

Biz, başkasının hayatında ne kadar “Don Ritchie” olabiliyoruz?

Çünkü bu dünya, büyük kahramanlardan çok, küçük ama gerçek dokunuşlara muhtaç.

Ufuk Cavlı

Gazeteci Yazar