BARIŞA GİDEN YOL YOKTUR, BARIŞIN KENDİSİ BİR YOLDUR…

BARIŞA GİDEN YOL YOKTUR

BARIŞIN KENDİSİ BİR YOLDUR…

Türkiye bugün yalnızca siyasi bir tartışmanın değil, tarihsel bir tercihin eşiğinde duruyor.

Önümüzdeki mesele yalnızca bir yasanın kabul edilmesi, Meclis’te hangi partinin kaç oy verdiği ya da siyasi aktörlerin hangi pozisyonu aldığı değildir.

Asıl mesele çok daha büyük:
Geçmişin korkularıyla mı yaşayacağız, yoksa geleceğimizi barış, hukuk, adalet ve birlikte yaşama iradesi üzerine mi kuracağız?

Bedrettin Gündeş’in “Barışın Evrensel Dili ve Türkiye’nin Tarihsel Eşiği” başlıklı yazısı, tam da bu noktada önemli bir düşünce kapısı aralıyor.

Çünkü bize çok temel bir gerçeği yeniden hatırlatıyor:

Barış, bir siyasi partinin projesi değildir.
Barış, bir hükümetin başarısı değildir.
Barış, bir ideolojinin zaferi değildir.
Barış, insanın yaşam hakkını savunma iradesidir.

Türkiye’nin bugün en çok ihtiyaç duyduğu şeylerden biri de meseleleri siyasi kampların dar penceresinden değil, insan hayatının geniş penceresinden görebilmektir.

BARIŞ UNUTMAK DEĞİLDİR…

Barış denildiğinde toplumun bazı kesimlerinde hemen “unutmak”, “vazgeçmek”, “taviz vermek” veya “teslim olmak” gibi kavramlar akla geliyor.

Oysa barış bunların hiçbiri değildir.

Barış, geçmişte yaşanan acıları unutmamak; fakat o acıların geleceğin çocuklarının kaderi haline gelmesine izin vermemektir.

Şehitleri unutmadan barış istemek mümkündür.
Gazilerin fedakârlıklarına sahip çıkarak barış istemek mümkündür.
Teröre karşı durarak barış istemek mümkündür.
Devletin güvenliğini savunurken demokratikleşmeyi istemek mümkündür.

Hatta tam da bu nedenle barış istemek gerekir.

Çünkü bir şehidin hatırasına verilebilecek en anlamlı karşılıklardan biri, yeni şehitlerin olmadığı bir ülke bırakabilmektir.

Bir annenin gözyaşına verilebilecek en büyük cevap ise başka bir annenin aynı acıyı yaşamamasıdır.

ANNENİN GÖZYAŞININ İDEOLOJİSİ YOKTUR…

Siyaset insanları kategorilere ayırabilir.

Türk-Kürt…
Sağ-sol…
İktidar-muhalefet…
Milliyetçi-muhafazakâr…
Sosyal demokrat…
Ulusalcı…
Liberal…

Fakat ölüm geldiğinde bütün bu etiketler anlamını kaybeder.

Bir annenin gözyaşının milliyeti yoktur.
Bir çocuğun babasız kalmasının ideolojisi yoktur.
Bir gencin toprağa düşmesinin sağı, solu yoktur.

İşte barışın evrensel dili tam burada başlar:
İnsanı, kimliğinden önce insan olarak görebilmekte.

Devletin görevi herkesi birbirine benzetmek değildir.

Devletin görevi, farklılıklarına rağmen herkesin eşit yurttaş olarak yaşayabileceği güvenli ve adil bir hukuk düzeni kurmaktır.

GERÇEK CESARET BAZEN BARIŞMAYI GÖZE ALMAKTIR.

Savaş dönemlerinde cesaret çoğu zaman silahla ölçülür.

Barış dönemlerinde ise başka bir cesaret gerekir.

Önyargısından vazgeçebilme cesareti…
Kendi siyasi mahallesinin tepkisini göze alabilme cesareti…
Dün doğru sandığı bir düşünceyi bugün yeniden sorgulayabilme cesareti…

Ve belki de en önemlisi:
“Dün yanlış düşünmüş olabilirim.” diyebilme cesareti.

Çünkü siyaset, geçmişin bütün ezberlerini sonsuza kadar taşımak değildir.

Siyaset, değişen şartları okuyabilmek ve ülkenin geleceği için gerektiğinde yeni yollar açabilmektir.

Bir siyasi parti için asıl sınav da burada başlar.

Her meseleye yalnızca “Kim söyledi?” diye bakmak yerine,

“Ne söylüyor ve bunun ülkeye faydası nedir?”

diye sorabilmek gerekir.

Demokrasinin olgunluğu, rakibinizin her söylediğine karşı çıkmak değildir.

Doğruya doğru, yanlışa yanlış diyebilmektir.

BARIŞIN YANINDA HUKUK YOKSA, BARIŞ EKSİK KALIR.

Ancak burada çok önemli bir noktayı unutmamak gerekir:

Barış yalnızca silahların susması değildir.

Kalıcı barış hukukla kurulur.

Adalet yoksa barış kırılganlaşır.

Eşit yurttaşlık yoksa barış eksik kalır.

Demokratik siyaset yoksa barış sürdürülemez.

Bağımsız ve güvenilir yargı yoksa toplumun adalet duygusu yaralanır.

Özgür ifade yoksa sorunlar konuşularak değil, bastırılarak büyür.

Bu nedenle Türkiye’nin hedefi yalnızca “Terörsüz Türkiye” olmamalıdır.

Hedef;
daha demokratik,
daha adil,
daha özgür,
daha şeffaf,
daha güçlü bir hukuk devleti olan Türkiye olmalıdır.

Silahın sustuğu yerde söz konuşabilmeli.

Sözün konuştuğu yerde hukuk devreye girmeli.
Hukukun olduğu yerde adalet sağlanmalı.
Adaletin olduğu yerde toplum birbirine güvenebilmelidir.

SİYASETİN ÜZERİNDE BİR DEĞER:

 İNSAN HAYATI….

Türkiye’de siyaset çoğu zaman seçimler, ittifaklar, oy hesapları ve siyasi kazançlar üzerinden okunuyor.

Elbette bunlar siyasetin gerçekleridir.

Ama siyasetin üzerinde daha büyük bir gerçek vardır:

İNSAN HAYATI.

Devletler yasalar çıkarır.
Parlamentolar oy kullanır.
Hükümetler kararlar alır.
Siyasi partiler mücadele eder.

Fakat bütün bunların nihai amacı insanın daha güvenli, daha özgür ve daha onurlu yaşayabilmesini sağlamak değil midir?

Eğer siyaset insanı yaşatmak yerine insanı siyasetin malzemesine dönüştürüyorsa, orada ciddi bir sorun var demektir.

Hiçbir ideoloji insan hayatından daha değerli değildir.
Hiçbir siyasi hesap bir annenin gözyaşından daha önemli değildir.
Hiçbir seçim sonucu bir çocuğun babasız kalmasından daha büyük bir başarı sayılamaz.

TÜRKİYE’NİN TARİHSEL SINAVI…

Türkiye çok acılar yaşadı.
Darbeler gördü.
Terör gördü.
Faili meçhuller gördü.
Göçler gördü.
Şehit cenazeleri gördü.
Evlatlarını bekleyen anneler gördü.
Tabutlara sarılan anneler gördü.
Birbirine düşmanlaştırılan gençler gördü.

Şimdi artık kendimize şu soruyu sormamız gerekiyor:
Bütün bunlardan ne öğrendik?

Eğer elli yıl sonra yine aynı korkuları büyüteceksek…

Yine aynı düşmanlıkları üreteceksek…
Yine gençlerimizi toprağa vereceksek…
Yine annelerin gözyaşlarını siyasi tartışmaların malzemesi yapacaksak…

O zaman tarihten yeterince ders çıkarmamışız demektir.

Geçmişi değiştiremeyiz.

Ama geçmişin geleceğimizi yönetmesine izin verip vermemek bizim elimizdedir.

BARIŞ BİR SONUÇ DEĞİL, BİR YAŞAM BİÇİMİDİR.

Mahatma Gandhi’ye atfedilen ve barış anlayışını en sade biçimde anlatan sözlerden biri şudur:

“Barışa giden yol yoktur; barışın kendisi bir yoldur.”

Bu sözün Türkiye açısından bugün çok önemli bir anlamı var.

Çünkü barışı yalnızca ulaşılacak bir hedef olarak görürsek, o hedefe varıncaya kadar kullandığımız yöntemlerin önemini gözden kaçırabiliriz.

Oysa barışın kendisi bir yoldur.

O yolun taşları;
hukuktur,
adalettir,
demokrasidir,
eşit yurttaşlıktır,
özgürlüktür,
karşılıklı güvendir,
empati kurabilmektir,
konuşabilmektir,
dinleyebilmektir.

Barışın yolu, bir tarafın diğerine boyun eğmesi değildir.

Barışın yolu, herkesin insan onurunda ve ortak yurttaşlıkta buluşabilmesidir.

ARTIK ÇOCUKLARIMIZIN GELECEĞİNİ KONUŞMALIYIZ.

Türkiye’nin önünde tarihsel bir fırsat varsa, bu fırsatı yalnızca siyasi hesaplarla değerlendirmemeliyiz.

Kim kazanacak?
Hangi parti güçlenecek?
Hangi ittifak büyüyecek?
Kim seçimde avantaj sağlayacak?

Bunlar elbette konuşulacaktır.

Ama bütün bunların üzerinde daha önemli bir soru vardır:

ÇOCUKLARIMIZ NASIL BİR TÜRKİYE’DE YAŞAYACAK?

Korkunun değil güvenin hâkim olduğu…
Silahın değil hukukun konuştuğu…
Kimliğin değil eşit yurttaşlığın belirleyici olduğu…
Farklılıkların tehdit değil zenginlik kabul edildiği…
Adaletin güçlüden yana değil hukuktan yana işlediği…
İnsanların düşünceleri nedeniyle korkmadığı…
Annelerin çocuklarının geleceğinden endişe etmediği…

Bir Türkiye.

İşte asıl hedef budur.

SON SÖZ:
BARIŞ, İNSANIN ZAFERİDİR.

Bedrettin Gündeş’in yazısının bende bıraktığı en güçlü düşünce şudur:

Mesele yalnızca Türk ile Kürt arasında değildir.
Sağ ile sol arasında değildir.
İktidar ile muhalefet arasında değildir.
Mesele herhangi bir siyasi partinin zaferi de değildir.

Mesele insan ile ölüm arasındadır.

Ve insanlığın tarafı bellidir:
Hayattan yana olmak…
Hukuktan yana olmak…
Adaletten yana olmak…
Demokrasiden yana olmak…
Birlikte yaşamaktan yana olmak…

Geçmişin acılarını unutmayacağız.

Ama çocuklarımızın geleceğini de geçmişimizin acılarına mahkûm etmeyeceğiz.

Çünkü barış, bir tarafın diğerine karşı kazandığı zafer değildir.

Barış; devletin, toplumun, Türk’ün, Kürt’ün, Arap’ın, sağın, solun veya herhangi bir siyasi partinin tek başına zaferi değildir.

BARIŞ, İNSANIN ZAFERİDİR.

Ve belki de Türkiye’nin bugün kendisine sorması gereken en önemli soru şudur:
Çocuklarımıza geçmişin korkularını mı miras bırakacağız, yoksa geleceğin umudunu mu?

Çünkü;
“BARIŞA GİDEN YOL YOKTUR; BARIŞIN KENDİSİ BİR YOLDUR.”

Türkiye’nin şimdi ihtiyacı olan da budur:

Barışa ulaşmayı beklemek değil, bugünden itibaren barışın yolunda yürümek.

MEHMET OK